Droomhuis gezocht!

Afgelopen zomer kreeg mijn man out-of-the-blue een telefoontje van een makelaar. Of ze langs konden komen om foto’s te maken van ons (huur)appartement in verband met de verkoop. Wat?!?

In eerste instantie dachten we dat er sprake was van een vergissing. Later bleek dat de eigenaresse – een dame op leeftijd – echt besloten had de woning te verkopen. Er waren goede afspraken gemaakt, dus we hoefden niet 123 weg, maar leuk was anders. Natuurlijk mochten wij het appartement kopen, maar voor ons stond vast dat het voor nu weliswaar een heerlijke plek was, maar niet voor altijd. Onze dochter wilde buiten spelen. We konden de auto niet voor de deur kwijt en we hadden weinig bergruimte. Nadat we van de schrik bekomen waren, besloten we de situatie van de positieve kant te bekijken. De rente was erg laag. We wilden graag een eigen huisje. Misschien was dit wel het moment om ons droomhuis te kopen. De huizenjacht kon beginnen!

Woonwensen

Allereerst werden alle woonwensen in kaart gebracht. We dachten even niet aan ons budget, maar puur aan onze wensen om te kijken wat we leuk vonden. Oude karakteristieke huizen bleken favoriet. Ik droomde van glas-in-lood, kamer-ensuitedeuren en een oude houten vloer. Graag in combinatie met een veranda in de tuin om ’s avonds wijntjes te drinken. Mijn man wilde graag een kantoor aan huis en ruimte om misschien – ooit – een bed & breakfast te beginnen. Ook ‘nooit meer afwassen’ kwam voorbij :) Dan waren er nog wensen qua wijk. Met het oog op onze dochter moest er op redelijke afstand een school zitten en het liefst ook iets van een speeltuin en een supermarkt. Manlief wilde ook graag dichtbij het bos wonen. Met een lijst wensen en een budget voor ogen kon het zoeken naar ons droomhuis op Funda beginnen…

Oud droomhuis?

We begonnen bij oude huizen nabij het centrum. Er waren mogelijkheden, maar ‘oh my god’ wat zijn veel oude huizen in slechte staat. Met twee drukke banen en een dochter van 2 jaar zag ik ons geen leidingen leggen in de avonduren of maandenlang in de rotzooi wonen… tot er een pareltje voorbij kwam. Op een mooi plekje en er moest weliswaar veel geklust worden, maar ja, dan heb je ook wat. Enig nadeel: de buren hadden recht op overpad. Wat natuurlijk niet erg hoeft te zijn, zo had ik mijzelf toegesproken, totdat mijn zus zei: ‘Kijk jij weleens naar de rijdende rechter, Marleen? Daar gaat het vrijwel altijd over dit soort situaties.’ Daar keken we inderdaad nooit naar. Veel klussen en recht op overpad bleek iets teveel van het goede. Toch geen droomhuis. Er ging een streep doorheen.

Huizenjacht van oud tot nieuw

Na nog een paar oude huizen in vrij slechte staat begonnen we nieuwere huizen te bekijken. Van nieuwbouwprojecten tot woningen uit de jaren70. Op nieuwbouw zouden we nog even moeten wachten. Daar kwam bij dat bij nieuwbouw binnen ons budget vaak ieniemienie tuintjes horen. De makelaar wist het mooi te verwoorden: “Soms sta je met je rug tegen de muur en je voeten tegen de schuur.” We bezochten nette jaren70 woningen, maar we werden niet enthousiast. Ook de makelaar had het in de gaten: “Volgens mij zoeken jullie iets spannenders.” En zo waren we weer terug bij jaren30 woningen.

Toch jaren30?

Deze keer bezochten we een woning met 40 (!) meter diepe achtertuin. Plek genoeg voor zowel een kantoor aan huis en een tuin voor onze dochter om in te spelen, maar de woning bleek boven te klein. “Maar als je dit mooi vindt”, zo zei de makelaar, “dan heb ik nog een leuk huis net in de verkoop gekregen. Ik denk dat je gaat huilen van geluk als je het ziet.” Hij liet wat foto’s zien en we besloten direct om een afspraak voor bezichtiging te maken. Zou dit ons droomhuis zijn? Wordt vervolgd…